Προάγγελος

Δεν ήξερε πόσος καιρός είχε περάσει από τότε που είχε παρακολουθήσει το ηλιοβασίλεμα για τελευταία φορά. Κυνηγούσε τη νύχτα και περιπλανιόταν την ημέρα. Την αυγή και το σούρουπο συνήθιζε να επιτρέπει στον εαυτό του να ξεκουραστεί, αλλά ποτέ δεν έκλεινε και τα δυο του μάτια. Κι αυτό γιατί οι έννοιες του θηράματος και του θηρευτή είχαν περιπλεχτεί στο πρόσωπό του. Κάποτε στρατιές συνήθιζαν να τον υπακούν χωρίς σκέψη και τώρα δεν τον υπάκουαν ούτε τα δάχτυλα των χεριών του. Μπροστά στο άστρο που έδυε, μπορούσε τώρα να παρατηρήσει τις λεπτές, διάφανες, περίτεχνα υφασμένες κλωστές που ξεκινούσαν από το κέντρο των καρπών του και χάνονταν σαν δάκρυ του ανέμου στη βαριά ατμόσφαιρα που τύλιγε εδώ και ατέλειωτες νύχτες την ύπαρξή του.

Πίσω από τη διπλασφαλισμένη μάσκα, που κρατούσε κρυφό το φυλακισμένο πρόσωπό του, σχηματίστηκε ένα χαμόγελο. Φυσικά θα ήταν αδιανόητο να μαντέψει κανείς αν ήταν από χαρά ή λύπη ή μίσος ή -ίσως- ελπίδα. Εξάλλου ούτε κι εκείνος ήξερε. Ίσως αν υπήρχε ένα σημείο του μυαλού του με εξασφαλισμένη ανεξαρτησία στη σκέψη να αναρωτιόταν γιατί το έκανε, όμως εκείνο το χαμόγελο απλά εξαφανίστηκε όσο ξαφνικά είχε σχηματιστεί. Πριν αμέτρητα ηλιοβασιλέματα θα αποκαλούσε αυτόν τον απροσδόκητο μορφασμό "συναίσθημα".

Τα κίτρινα μάτια του χτένισαν τον ορίζοντα. Μια σειρά εκλάμψεων του αργυρού και του χρυσού κέντρισαν την προσοχή του. Συγκεντρώθηκε, έσμιξε τα βλέφαρα και αναγνώρισε τους στόχους του. Είχε φτάσει η ώρα. Σήκωσε το πλατύ σπαθί του και άγγιξε με τα κουρελιασμένα γάντια του μια σειρά χαρακτήρων που είχαν σκαλιστεί στη ρίζα της λεπίδας από οψιδιανό. Η μαύρη γερακίσια μάσκα, που ξεκινούσε από τους ώμους και κάλυπτε το λαιμό και το κεφάλι του, καθρεφτίστηκε πάνω στο ηφαιστειακό πέτρωμα με τη μικρή επιγραφή. Μια οικεία φωνή προέφερε τη λέξη μέσα στο μυαλό του σαγηνεύοντας τη δέσμια σκέψη του και του θύμισε ξανά το λόγο για τον οποίο έπρεπε να ολοκληρώσει αυτό το κυνήγι.

Σταύρωσε τα χέρια στο θώρακά του και έπεσε από τη κορυφή τού τεράστιου δέντρου κατευθυνόμενος σαν βολίδα προς τη καρδιά τού δάσους. Ένα θρόισμα ακούστηκε καθώς ο πάνοπλος δολοφόνος άγγιξε με τα γόνατα το έδαφος και χωρίς να πάρει ανάσα, τίναξε το σώμα του και χάθηκε ανάμεσα στους κορμούς σαν τη σκιά μιας κουκουβάγιας. Οι μαύρες κόρες των ματιών του άνοιξαν γρήγορα για να προσαρμοστούν στο σκοτάδι. Ήξερε ότι ο στόχος θα έμενε για ελάχιστα δευτερόλεπτα στην περιοχή, αλλά μετά από τόσα κυνήγια είχε μάθει να εκμεταλλεύεται αυτό το χρόνο στο έπακρο. Τα αργυρόχρυσα είδωλα βρίσκονταν ακόμη χαραγμένα στο πίσω μέρος των ματιών του, όταν, βγαίνοντας στις παρυφές του δάσους, τα ανανέωσε καρφώνοντας το βλέμμα του στις μακρινές φιγούρες.

Μια δυνατή λάμψη τον τύφλωσε για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου, καθώς πλησίαζε όλο και περισσότερο τον στόχο του. Είχε πλησιάσει αρκετά τώρα και έβλεπε σιγά-σιγά τις φιγούρες να λιγοστεύουν. Τώρα, σε απόσταση αναπνοής, μπορούσε να μετρήσει τρεις. Διέκρινε τα περιγράμματα μιας νεαρής γυναίκας και δυο δίποδων πολεμιστών απροσδιόριστης φύσης, καθώς έτρεχε με όλη του τη δυναμη προς το στόχο, που φωσφόριζε αργυρόχρυσα σαν καθρέφτης που ανακλά ταυτόχρονα τη λάμψη του Ήλιου και της Σελήνης. Μέσα στο χρόνο μιας ανάσας η πομπή των τριών πλασμάτων εξαφανίστηκε σταδιακά μέσα στον αργυρόχρυσο καθρέφτη. Ξεγύμνωσε τα σπαθιά του και τα μάτια του κιτρίνισαν περισσότερο, καθώς οι κόρες τους σχεδόν έκλεισαν τη στιγμή που ο μασκοφορεμένος έγινε ένα με το στόχο.

Δυο αναπνοές μετά και τα μάτια του συνήθισαν το σκοτάδι. Ψηλάφισε στα τυφλά το περιβάλλον του, ψάχνοντας τα όπλα του. "Σήκω", ψιθύρισε η οικεία φωνή μέσα στο κεφάλι του. Με ένα σάλτο βρέθηκε να αναρριχείται σε ένα σκοτεινό και υγρό τοίχο με τα χέρια του να αναζητούν συνεχώς μια εσοχή στην κάθετη επιφάνεια, μήπως και ξεγελάσει λίγο ακόμη το θάνατο. Λίγες στιγμές μετά το κίτρινο βλέμμα του αγνάντευε την άκρη του ορίζοντα, εκεί που ο Ήλιος σηκωνόταν για να ζεστάνει ξανά αγάπες και μοναξιές. Έσφιξε τα σπαθιά στις θήκες τους και αποκοιμήθηκε στην οροφή εκείνου του ουρανοξύστη. "Θα δούμε ξανά την ανατολή μαζί, α-γά-πη-μου", ψέλλισε πνιχτά ένα κομμάτι του μυαλού του, πριν σιωπήσει βίαια, καθώς η μεγαλούπολη υποδεχόταν την αυγή.

Αληθές το εθνικόν;

Μια επιστολή μου από εκείνους τους αμνημόνευτους χρόνους της Τρίτης Λυκείου. Καλή ξενέρα !

«Εθνικόν το αληθές», έλεγε ο εθνικός μας ποιητής. Όμως η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία μας προσαρμόζεται στο «αληθές το εθνικόν», κάτι που συνιστά ιδεολογική χρήση της ιστορίας και αποσκοπεί στην ενδυνάμωση της φιλοπατρίας των μαθητών. Πώς κρίνετε αυτού του είδους την «εθνική αγωγή» που παρέχεται και που νομίζεται ότι μπορεί να οδηγήσει; Διατυπώστε τις απόψεις σας σε μια επιστολή σας προς τον Υπουργό Παιδείας.


Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ,


Ο Ηρόδοτος ήταν ο πρώτος Έλληνας ιστοριογράφος, οποίος στις «Μούσες» του κατέγραψε τα ιστορικά γεγονότα σύμφωνα με τις προσωπικές του εκτιμήσεις, αλλά και τις παλαιότερες παραδόσεις. Η ιστορία όμως που έγραψε είχε ως κύριο στόχο της σύγκριση του ελληνικού πολιτισμού με το «βαρβαρικό» και κυρίως την ανάδειξη του πρώτου απέναντι στο δεύτερο. Ο Θουκυδίδης αντίθετα ήταν ο πρώτος ο οποίος έθεσε την αμεροληψία και την αντικειμενικότητα ως βασικά κριτήρια συγγραφής του έργου του. Για το λόγο αυτό ο Θουκυδίδης θεωρείται ο πρώτος ιστορικός επιστήμονας. Κι αυτό γιατί ήταν, αντίθετα από τον Ηρόδοτο, αντικειμενικός. Η αντικειμενικότητα αποτελεί επομένως κύριο χαρακτηριστικό του ορισμού της ιστορικής επιστήμης. Δεν μπορούμε όμως να παρατηρήσουμε το ίδιο στα σχολικά βιβλία της ιστορίας. Γιατί εκεί η ιστορική αντικειμενικότητα αρκετές φορές θυσιάζεται για χάρη της καλλιέργειας της φιλοπατρίας στους μαθητές.


Αυτού του είδους η «εθνική αγωγή» έχει ως βασικό στόχο, όπως άλλωστε θα γνωρίζετε, την ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης των νέων. Προκειμένου λοιπόν να εξυψωθεί το έθνος στην αντίληψή τους, αποφεύγεται με κάθε τρόπο οποιαδήποτε αναφορά ή νύξη θα μπορούσε να δείξει αρνητική όψη, ή αδράνεια, ή ανεπάρκεια, ή γενικότερα λανθασμένη επιλογή από μέρους μας στα εθνικά ζητήματα. Έτσι το έθνος-κράτος παρουσιάζεται σχεδόν πάντα ως το θύμα των περιστάσεων, των συγκυριών, της μοίρας, ίσως και των δολοπλόκων εχθρών, ακόμα και των συμμάχων. Όπου και όποτε χρειάζεται να αποδοθούν ευθύνες, ακόμη και σε περιπτώσεις ήττας στους αγώνες του έθνους, αυτές θα αναφέρονται σε μοιραίες συγκυρίες, στην επιθετικότητα, τη βιαιότητα και την ανωτερότητα του στρατιωτικού εξοπλισμού του αντιπάλου και στην αδιαφορία των συμμάχων. Σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται η απώλεια της εθνικής μας «ομοψυχίας». Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείται στους μαθητές η εικόνα ενός έθνους θύματος των εχθρών, των συμμάχων, ακόμη και της μοίρας. Ένα έθνος οι ηγέτες του οποίου αποποιούνται κάθε ευθύνη για τα δεινά και τις καταστροφές που συνέβησαν και επηρέασαν τη λειτουργία του κράτους κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους. Η λογική του ότι οι «άλλοι» είναι πάντα η πηγή των κακών της χώρας στοχεύει ακριβώς σε αυτή την εξιδανίκευση του έθνους στη συλλογική συνείδηση. Ο ρήτορας Δημοσθένης, βέβαια, είχε κάποτε παρατηρήσει ότι «αισχρόν εστί σιγάν της Ελλάδος πάσης αδικουμένης». Θα έπρεπε όμως σήμερα να αναρωτηθούμε αν αυτή η απόλυτη εθνική εξιδανίκευση που συντελείται στα σχολικά βιβλία ιστορίας είναι λιγότερο «αισχρή».


Καθώς όμως, όπως καταλαβαίνετε, καμία ενέργεια δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθεί αντικειμενικά χωρίς να εξετασθούν οι επιπτώσεις της, είναι αναγκαίο να διερευνηθούν τα αποτελέσματα αυτής της καλλιέργειας της ιδέας του «έθνους θύματος». Της ιδέας που εμφυσά στους μαθητές τη μοιρολατρική αντίληψη της πολιτείας και της κοινωνίας. Οι μαθητές και μετέπειτα πολίτες αδυνατούν να κατανοήσουν τις πραγματικές αιτίες, κοινωνικές, οικονομικές ή πολιτικές, που οδηγούν στη λήψη εκείνων των αποφάσεων που είναι ικανές να επηρεάσουν την ολότητα του έθνους. Έτσι αποστασιοποιούνται από τα κοινά και στρέφονται στην ατομική τους ζωή, υποβιβάζοντας τη συλλογική. Καλλιεργείται με αυτό τον τρόπο ο ατομικισμός ως πρότυπο διαβίωσης στην «κοινωνία». Οι συλλογικές ανάγκες παραβλέπονται και το ατομικό συμφέρον προτάσσεται ενάντια στο κοινό. Οι πολίτες θεωρούν ότι αδυνατούν να συμβάλλουν στην υπεράσπιση των συμφερόντων της πατρίδας τους, γιατί αισθάνονται έρμαια της τύχης τους. Αφήνουν επομένως την υπεράσπιση αυτή στις αρμοδιότητες των εξουσιών και ηγετών του κράτους. Και καθώς οι δεύτεροι εκμεταλλεύονται αυτή την αδυναμία των πολιτών να δράσουν και καλλιεργούν τάσεις δημαγωγίας προς ίδιον όφελος, καταφέρνουν τελικά να δημιουργήσουν ένα ευνοϊκό κλίμα για την ανάπτυξη εθνικισμών σε βαθμό που είναι δυνατόν να κινδυνεύσουν ακόμη και οι δημοκρατικοί θεσμοί. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, κύριε Υπουργέ ότι η καλλιέργεια της ιδέας του κράτους-θύματος είναι διαμετρικά αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα.


Ο εθνικός μας ποιητής έλεγε «εθνικόν το αληθές». Όμως η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία μας προσαρμόζεται στο «αληθές το εθνικόν», κάτι που συνιστά ιδεολογική χρήση της ιστορίας και στοχεύει στην ενδυνάμωση της φιλοπατρίας των μαθητών. Καθώς όμως υπάρχει ο κίνδυνος να καλλιεργηθεί στους νέους ο εθνικισμός αντί του εθνισμού, κρίνεται απαραίτητη μια ουσιαστική αναδιαμόρφωση του συστήματος διδασκαλίας της ιστορίας. Κι αυτό γιατί η ιστοριογραφία, όπως ο Θουκυδίδης την τελειοποίησε, τείνει εξ ορισμού στην αμεροληψία, την αντικειμενικότητα και την αλήθεια.


Εύχομαι λοιπόν κύριε Υπουργέ, και ελπίζω συνάμα, να συνδέσετε εσείς το όνομά σας με μια τέτοια δραστική αναδιαμόρφωση με απώτερο στόχο την αντικειμενική διδασκαλία της ιστορίας, πέρα από ακρότητες και εθνικισμούς. Γιατί σύμφωνα με τον Διόδωρο το Σικελιώτη, «η ιστορία είναι ευεργέτης του κοινού γένους των ανθρώπων».

Με εκτίμηση,

Ερεβιέραξ
Αυτοκρατορικός Τζιτζικοπεταλωτής της Αυλής των Χρυσανθέμων

Σύγχρονη Αλχημεία

Εγκαινιάζω αυτόν τον μουχλιασμένο τομέα του ιστολογίου με μια ομιλία που είχα γράψει προ αμνημονεύτων χρόνων στην προετοιμασία μου για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Θα ακολουθήσουν κι άλλες. Καλή ξενέρα!

/!\ Προσοχή /!\ : Δε φέρω καμία ευθυνη για συμπτώματα μουροχαβλιασης (αρχ: μωρός + φαύλος), επικαρέκλιας ρίζωσης και ανάπτυξης φωτοσυνθετικής αιμογλοβίνης.

Σε μια ομιλία που θα εκφωνήσετε στο σχολείο σας για την πυρηνική ενέργεια
αναφερθείτε στα θετικά και κυρίως στα αρνητικά αποτελέσματά της και διατυπώστε
τις διαπιστώσεις και τον προβληματισμό σας για τη χρήση της.

Αγαπητοί γονείς και δάσκαλοι, φίλοι συμμαθητές,


«Τα όνειρα του χθες είναι η ελπίδα του σήμερα και η πραγματικότητα του αύριο» έγραψε ο Ρόμπερτ Γκόνταρντ, ο πρωτοπόρος επιστήμονας της αστροναυτικής, συνοψίζοντας σε αυτή τη φράση την αλματώδη τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο σε κάθε τομέα της ζωής του ανθρώπου. Πράγματι πολλά όνειρα των ανθρώπων του Μεσαίωνα έχουν σήμερα πραγματοποιηθεί, με σημαντικότερο ίσως όλων την κατασκευή μιας «φιλοσοφικής λίθου». Ένα αντικείμενο το οποίο οι αλχημιστές του Μεσαίωνα με ζήλο αναζητούσαν, καθώς θα ήταν ικανό να μετατρέψει ένα υλικό στοιχείο σε ένα άλλο, προκαλώντας το φαινόμενο που στη σύγχρονη επιστημονική ορολογία ονομάζεται «μεταστοιχείωση». Αν και οι επιστήμονες του διαφωτισμού αντιμετώπισαν αυτό το όνειρο ως μια ακατόρθωτη αλχημεία, εντούτοις σήμερα αρκετά αναπτυγμένα κράτη διαθέτουν όχι μόνο μία, αλλά αρκετές τέτοιες «λίθους». Η σύγχρονη φιλοσοφική λίθος είναι ο πυρηνικός αντιδραστήρας. Μόνο που στο σύγχρονο κόσμο δε χρησιμοποιείται για τη μετατροπή του σιδήρου σε χρυσό, ούτε για τη μετατροπή του ουρανίου σε πλουτώνιο. Χρησιμοποιείται για την εκμετάλλευση που προέρχεται από αυτές τις μετατροπές. Γιατί στον ταχύτατα εξελισσόμενο τεχνολογικό πολιτισμό ο χρυσός των αλχημιστών είναι η ενέργεια.


Κατανοείτε βέβαια ότι όσο ο τεχνολογικός πολιτισμός εξελίσσεται, τόσο αυξάνονται και οι παγκόσμιες ενεργειακές απαιτήσεις. Γι’ αυτό το λόγο η εκμετάλλευση της πυρηνικής ενέργειας διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια αυτού του πολιτισμού. Το γεγονός ότι είναι πολύ φθηνότερη και παράγει λιγότερους ρύπους από ότι η συμβατική, βασισμένη στα ορυκτά καύσιμα, ενέργεια την ανέδειξε ως τη πλέον αποδοτική, εκμεταλλεύσιμη μορφή ενέργειας του σύγχρονου κόσμου. Η δημιουργία πυρηνικών σταθμών σε κράτη με βεβαρημένη ατμόσφαιρα μείωσε σημαντικά την αδιάκοπη ατμοσφαιρική ρύπανση και την καταστροφή οικοσυστημάτων από τα παράγωγα της καύσης των ανθρακούχων ορυκτών πηγών ενέργειας. Η πυρηνική ενέργεια προτιμήθηκε όμως για έναν άλλο λόγο: είναι πολύ αποτελεσματική. Με μια μικρή ποσότητα πρώτης ύλης παράγονται τεράστια ποσά ενέργειας, τα οποία μπορούν να παρέχουν ενεργειακή αυτονομία για αρκετό χρονικό διάστημα και με σχετικά μικρό κόστος. Σε μια χρονική περίοδο που το κόστος εξόρυξης και αξιοποίησης των ορυκτών καυσίμων ξεπερνά κατά πολύ τα οφέλη αξιοποίησής τους, η πυρηνική ενέργεια προσφέρει μια αρκετά οικονομική σχέση μεταξύ κόστους και κέρδους. Είναι ίσως το σύγχρονο «κέρας της Αμάλθειας», ικανό να θρέψει τον ακόρεστο, ενεργοβόρο τεχνολογικό μας πολιτισμό.


Δε θα πρέπει όμως να λησμονήσουμε το γεγονός ότι η πρώτη αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας δεν είχε διόλου ειρηνικούς σκοπούς. Η κατασκευή και η ρίψη των πρώτων ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι έφερε στο προσκήνιο τον τεράστιο κίνδυνο που εγκυμονούσε η απερίσκεπτη χρήση αυτής ως όπλο. Κίνδυνος ο οποίος δεν απειλούσε ένα κράτος ή μια στρατιωτική συμμαχία, αλλά την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη. Κι αυτό γιατί τα αποτελέσματα της πολεμικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας είναι ολέθρια, όπως άλλωστε φάνηκαν σε όλο τους το μακάβριο μεγαλείο στις βομβαρδισμένες εκτάσεις που προανέφερα. Με αυτό το όπλο δε συντελούνται απλά ερημώσεις πόλεων, άμεση δολοφονία χιλιάδων ανθρώπων, ισοπέδωση οικοσυστημάτων και εξαφάνιση φυτών και ζώων, αλλά πραγματοποιείται μια μαζική γενοκτονία κάθε είδους και ίχνους ζωής σε τεράστια γεωγραφική κλίμακα. Η μετάλλαξη που προέρχεται ως επακόλουθο από έκθεση ανθρώπων σε τέτοια ποσά ραδιενέργειας καταδικάζει ολόκληρες γενιές παιδιών σε γενετικές ανωμαλίες που είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους θανάσιμες.


Αλλά, όπως γνωρίζετε, η ραδιενεργή ρύπανση του περιβάλλοντος δεν προκαλείται αποκλειστικά από πυρηνικά όπλα. Κι αυτό αποδείχτηκε με το τραγικό ατύχημα στο πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ με το θάνατο εκατοντάδων εργαζομένων και την απελευθέρωση τεράστιων ποσών ραδιενέργειας στο περιβάλλον. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες ανάλογοι πυρηνικοί αντιδραστήρες στον κόσμο, κατανοούμε ότι η ραδιενέργεια που είναι δυνατόν να διαρρεύσει στην ατμόσφαιρα είναι υπερπολλαπλάσια εκείνης που ερημοποίησε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Διαρροή ραδιενέργειας όμως μπορεί να συμβεί και κατά την απομάκρυνση των ραδιενεργών αποβλήτων που δημιουργούνται στους πυρηνικούς σταθμούς. Καθώς αυτά τα παράγωγα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα, ο μόνος τρόπος να εξουδετερωθούν είναι η απομάκρυνση και η ταφή τους. Ταφή η οποία ασφαλώς και δε συντελείται μέσα στα σύνορα των πλούσιων δυτικών κρατών, αλλά σε έδαφος τριτοκοσμικό, σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις χωρίς να λαμβάνονται καν τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας και προστασίας των ανθρώπων από την υπόγεια ρύπανση που προκαλεί αυτή η επικίνδυνη μεταχείριση. Αυτό όμως που πρέπει να μας προβληματίσει είναι ότι αρκετά φτωχά κράτη δέχονται να μετατραπούν σε χωματερές ραδιενέργειας έναντι χρηματικών ποσών, τα οποία ασφαλώς και δε μπορούν σε καμία περίπτωση να εξυγιάνουν αυτό το περιβαλλοντολογικό έγκλημα.


Όπως λοιπόν αντιλαμβάνεστε, στη σύγχρονη τεχνολογική κοινωνία μας η πυρηνική ενέργεια είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια λειτουργεί ως «μάννα», προσφέροντας απλόχερα και οικονομικά τεράστια ποσά ενέργειας, αλλά από την άλλη οι επιπτώσεις από την αλόγιστη εκμετάλλευσή της μπορούν να στοιχίσουν την επιβίωση χιλιάδων ζωών. Όσο όμως ο πολιτισμός εξελίσσεται και οι ενεργειακές απαιτήσεις αυξάνονται, τόσο στενεύουν και τα περιθώρια επιλογής εναλλακτικών, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ας ελπίσουμε λοιπόν, όπως ο Γκόνταρντ, ότι οι σύγχρονοι αλχημιστές θα προτάξουν το συλλογικό συμφέρον έναντι του ενεργειακού κέρδους. Γιατί, τελικά, ποιος ο λόγος να αναζητούμε συνεχώς την αποδοτικότερη μορφή ενέργειας αν είναι να μην υπάρχουν πλέον άνθρωποι για να την εκμεταλλευτούν;


Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Υπερκύβος του Ρούμπικ

Η ανάρτηση αυτή έχει στόχο να παρουσιάσει μια παρασκηνιακή μυθιστορία της πατροπαράδοτης λατρείας του γράφοντος σαν θεό-βασιλέα.

Στην αρχή ήταν το τέλος και το τέλος ήταν η αρχή.

Και πριν το τέλος υπήρχε ο ανύπαρκτος, ο αυθύπαρκτος, ο πρωθύπαρκτος.

Πριν και μετά από αυτόν η ανυπαρξία.

Και ο ανύπαρκτος άνοιξε τα μάτια του και έφερε την ύπαρξη.

Το βλέμμα του έπλασε την ύπαρξη και η ύπαρξη είχε σχήμα υ.

Το σχήμα του πετάλου.

Το Δημιουργικό έπος του Πετάλου - Στίχοι 1 έως 6

Το όνομα Ερεβιέραξ συναντάται μόνο στον ενικό και είναι ουρανικόληκτο της τρίτης κλίσης της αρχαίας ελληνικής. Προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων έρεβος και ιέραξ.

Η κλίση του ακολουθεί τον παρακάτω πίνακα:

Ονομαστική: ο Ερεβιέραξ
Γενική: του Ερεβιέρακος
Δοτική: τω Ερεβιέρακι
Αιτιατική: τον Ερεβιέρακα
Κλητική: ω Ερεβιέραξ



Η γέννηση του Ερεβιέρακος τοποθετείται πριν την αγορά της πρώτης κάμερας του Μάκη. Επομένως δεν υπάρχουν οπτικά ντοκουμέντα για να επιβεβαιώσουν τον οποιονδήποτε ισχυρισμό.

Υπάρχουν αρκετοί μύθοι για τη δημιουργία του, σύμφωνα όμως με το Έπος του Πετάλου ο Ερεβιέραξ είναι αυτοδημιούργητος. Ακολουθεί η σύντομη δημιουργία των Πάντων από Εκείνον μέσα σε 7 ημέρες.

Πέρασε από την ύπαρξη στην ανυπαρξία με ένα πετάρισμα των βλεφάρων του.
Με το δεύτερο πετάρισμα των βλεφάρων του δημιούργησε ολόκληρο τον υπαρκτό Κόσμο σε σχήμα πετάλου.
Με το τρίτο πετάρισμα των βλεφάρων του δημιούργησε το αυγό και την κότα.
Με το τέταρτο το Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας.
Με το πέμπτο τον Τσακ Νόρις.
Με το έκτο τον Πρώτο Πλαστικό Χειρούργο.
Την έβδομη μέρα πήγε για βλεφαροπλαστική.

Η λατρεία του Ερεβιέρακος συναντάται για πρώτη φορά στην Καυκάσια φυλή των Ράκι. Η ακριβής τοποθεσία δράσης αυτής της φυλής παραμένει ακόμη και σήμερα άγνωστη. Αρκετοί είναι βέβαια αυτοί που πιστεύουν ότι οι Ράκι είναι οι δημιουργοί του Stonehedge, του συμπλέγματος πυραμίδων της Γκίζας, του συμπλέγματος πυραμίδων στο Teotihuacan, της Ακρόπολης των Αθηνών, του Mall, των Δίδυμων Πύργων, του Πύργου του Eiffel, της Capella Sixtina, της νέας Εγνατίας Οδού και του μετρό της Θεσσαλονίκης.

Ένας μύθος των Ράκι παρουσιάζει την έλευση του Ερεβιέρακος στο λαό τους πριν από αμνημόνευτους αιώνες:

Την ημέρα που η Κάρι, η κόρη του άρχοντα Ικάρ των Ράκι, έκλεισε τα δεκαοκτώ χρόνια της, εκατό μνηστήρες έφτασαν στο ανάκτορο από κάθε μεριά της αυτοκρατορίας για να ζητήσουν το χέρι της. Βλέποντας αυτή τη συρροή ο άρχοντας Ικάρ κλείστηκε 3 μέρες και 3 νύχτες στην αίθουσα του θρόνου του χωρίς φαγητό και νερό και παρακάλεσε ολόψυχα τις δημιουργικές δυνάμεις να τον βοηθήσουν να ξεφορτωθεί τους τεντιμπόηδες που λιγουρεύονταν την πολυαγαπημένη του κόρη.

Την τέταρτη μέρα ο βασιλιάς βγήκε στην αυλή του ανακτόρου, την Αυλή των Χρυσανθέμων, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι μνηστήρες και μίλησε λέγοντας ότι το χέρι της Κάρι θα έπαιρνε εκείνος που θα κατάφερνε να πεταλώσει τον πολυαγαπημένο του Άικρ. Αν όμως αποτύγχανε, η ποινή θα ήταν θάνατος. Στο άκουσμα των λόγων του ένα τεράστιο μέρος των επίδοξων γαμπρών αποφάσισαν ότι ήταν πολύ νέοι για παντρειά και αποχώρησαν ευγενικά.

Πέντε όμως από αυτούς αποφάσισαν να μείνουν και να ρισκάρουν για το χέρι της όμορφης κόρης. Εξάλλου πόσο δύσκολο θα ήταν να πεταλώσουν ένα άλογο;

Ο βασιλιάς τούς δέχτηκε έναν προς έναν στην αίθουσα του θρόνου, υποβάλλοντάς τους στην πρόκληση του πεταλώματος του Άικρ. Μερικές ώρες αργότερα είχαν θανατωθεί και οι πέντε και ο βασιλιάς έπινε στην υγειά του οξύτατου μυαλού του.

Μόλις όμως ο ήλιος έδυσε και ενώ ο Ικάρ έκανε χοϊκές προσφορές στις δημιουργικές δυνάμεις, εμφανίστηκε στην είσοδο του ανακτόρου ένας κουκουλοφόρος ξένος. Ο ξένος ζήτησε ακρόαση και ο βασιλιάς τον δέχτηκε στην αίθουσα του θρόνου.

"Άκουσα ότι το χέρι μιας κόρης προσφέρεται σαν αντάλλαγμα για ένα πετάλωμα." είπε ο ξένος.
"Έτσι είναι. Όμως η ποινή για την αποτυχία είναι θάνατος. Πέντε ήδη προσπάθησαν πριν από εσένα και κατέληξαν στη λήθη." απάντησε ο Ικάρ.
"Θα δοκιμάσω την τύχη μου." ανταπάντησε εκείνος.

Ο βασιλιάς χαμογέλασε σαρδόνια και τον οδήγησε στο βάθος της τεράστιας αίθουσας.

"Αυτός είναι ο Άικρ. Μπορείς να ξεκινήσεις το πετάλωμά του." είπε και τράβηξε μια κόκκινη, μεταξωτή κουρτίνα, αποκαλύπτοντας ένα μικρό χρυσό κλουβί που φιλοξενούσε ένα πολύχρωμο τζιτζίκι. Ύστερα αποσύρθηκε στο θρόνο του για να συνεχίσει την οινοποσία του.

Ο ξένος πήρε το τζιτζίκι στα χέρια του και ψιθύρισε μια αναχρονιστική επωδή:

"One wing to rule them all
One wing to pursue them
One wing to bring them all
and delicately shoe them"

και έξι μικροσκοπικά, αστραφτερά πέταλα εμφανίστηκαν πάνω στα πόδια του τζιτζικιού.

Λεπτά αργότερα παρουσιάστηκε μπροστά στο θρόνο του βασιλιά και του προσέφερε το πεταλωμένο τζιτζίκι. Ο Ικάρ σάστισε. Ήταν αδύνατο. Ποιός μπορεί να πεταλώσει ένα τζιτζίκι; Κι όμως ο μικρός Άικρ περπατούσε πάνω στα χέρια του γερο-βασιλιά απολαμβάνοντας το κλάπα-κλούπα των μικρών του πετάλων.

Δεν μπορούσε να δώσει το χέρι της κόρης του στον κουκουλοφόρο ξένο. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι για να τον θανατώσει άμεσα.

"Μια που είσαι τόσο καλός, ω ξένε, έχω άλλη μια δοκιμασία για σένα. Αν την ολοκληρώσεις θα πάρεις όχι μόνο το χέρι της Κάρι, αλλά και το στέμμα της αυτοκρατορίας. Θέλω να βάψεις με τα χέρια σου κόκκινο τον τοίχο του ναού των προσφορών, χρησιμοποιώντας όσα βαρέλια αυτού του κρασιού χρειαστείς." είπε και του έδειξε ένα επίχρυσο βαρέλι του καλύτερου κρασιού της αυτοκρατοριάς δίπλα στον θρόνο του.

Ο ξένος συμφώνησε, πήρε το βαρέλι και ο βασιλιάς τον οδήγησε στο ναό των προσφορών. Αυτή τη φορά όμως έμεινε εκεί για να δει μήπως ο ξένος χρησιμοποιήσει κάποιο τέχνασμα. Εκείνος άνοιξε το πώμα του σφραγισμένου βαρελιού και άφησε το περιεχόμενο να τρέξει στα χέρια του. Λευκό κρασί.

Ο βασιλιάς σάρκασε περιπαικτικά: "Βάψε κόκκινο τον τοίχο με λευκό κρασί τώρα, αλλιώς το κεφάλι σου θα πέσει από την κουκούλα."

Ο ξένος δε μίλησε. Τα μάτια του άστραψαν μέσα στη κουκούλα του. Σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε τη μικρή λίμνη με τις ιερές πέστροφες που βρισκόταν στην αυλή του ναού. Ύστερα μίλησε σε μια αναχρονιστική γλώσσα λέγοντας:

"There is no hand which can eternal dye. And with strange aeons even trouts may fly."

Ξαφνικά οι πέστροφες πετάχτηκαν έξω από τη λίμνη και άρχισαν να χτυπάνε τα πτερύγιά τους σαν φτερά. Ο βασιλιάς έμεινε έκπληκτος καθώς το σμήνος με τις Ιπτάμενες Πέστροφες πέρασε ξυστά από το κεφάλι του και χάθηκε στον ορίζοντα.

Έπεσε στα γόνατα και είπε: "Είσαι μάγος; Είσαι πνεύμα; Ποιός είσαι, ω γιε Ράκι;"

Και ο ξένος τον κάρφωσε με το βλέμμα του και μίλησε: "Εσύ το είπες. Ερεβιέραξ είναι το όνομά μου. Είμαι ο κύριος αυτού του κόσμου. Αυτός που εσύ προσπάθησες να κοροϊδέψεις. Θα υποστείς τώρα τα αντίποινα της αλαζονείας σου."

Ύστερα πετάρισε τα βλέφαρά του και τον μεταμόρφωσε σε ένα ζωντανό πέταλο. Τον πήρε στα χέρια του και προχώρησε στον ανακτορικό σταύλο αναζητώντας το πιο δραστήριο άλογο της αυτοκρατορίας. Το άλογο της νεαρής Κάρι. Με ένα του νεύμα ο πεταλόσχημος Ικάρ αντικατέστησε ένα από τα πέταλα του ατίθασου αλόγου και ένιωσε το πεταλόμορφο πρόσωπό του να συντρίβεται στο πάτωμα του σταύλου.

Ο Ερεβιέραξ σάρκασε ψιθυρίζοντας την αναχρονιστική φράση: "May the horse be with you.", έριξε τον μανδύα του παίρνοντας το σχήμα γερακιού και χάθηκε πετώντας μες στη νύχτα.

Από εκείνη τη μέρα ο θρόνος πέρασε στα χέρια της βασίλισσας Κάρι και ο Αυτοκρατορικός Τζιτζικοπεταλωτής Ερεβιέραξ λατρεύτηκε από τους Ράκι σαν υπέρτατος θεός του σύμπαντος κόσμου.


Στοιχεία της λατρείας του Ερεβιέρακος συναντούμε, μετά την πτώση της αυτοκρατορίας των Ράκι, στους Αιγύπτιους με τη μορφή του θεού -Ρα- (από το Ερεβιέ-Ρα-ξ). Προσπαθώντας να σβήσουν την επιρροή των Ράκι στη θρησκεία τους, οι Αιγύπτιοι ιερείς αντικατέστησαν το ιερό τζιτζίκι με τον ιερό σκαραβαίο.

Σήμερα ο Ερεβιέραξ παρακολουθεί τη δημιουργία του από κοντά, τριγυρίζοντας ανάμεσα στους ανθρώπους στο σώμα θνητού.

Κι αν εσύ που διάβασες αυτές τις γραμμές γελάς περιπαικτικά πιστεύοντας ότι τα όσα ειπώθηκαν ήταν παραμύθια, θυμήσου την τύχη του άρχοντα Ικάρ.


Γιατί όπως είπε κάποτε ο Ερεβιέραξ:

Η ικανότητα αντίληψης των νοημάτων που λανθάνουν στον σουρεαλισμό δείχνει προσεγγιστικά το επίπεδο νοημοσυνης.

(Υπουργείου) Παιδείας αντέχου

Στοχαστική δοκιμή σχετικά με τη σχέση Παιδείας-Εκπαίδευσης και το ρόλο του σχολείου και του Υπουργείου Παιδείας στην προσφορά αυτής.

Παιδεία και εκπαίδευση. Δυο λέξεις με κοινή ρίζα, αλλά τελείως διαφορετική σημασία. Κι όμως η σύγχιση που επικρατεί μεταξύ αυτών των όρων είναι αξιοπρόσεκτη. Και αναρωτιέται κανείς γιατί, ενώ έχει διασαφηνιστεί χιλιάδες φορές, συνεχίζεται η λανθασμένη χρήση του πρώτου όρου σε φράσεις που δεν έχουν καμία σχέση με το νόημά του, όπως για παράδειγμα: "Υπουργός Παιδείας".

Οι λέξεις εκπαίδευση και παιδεία δεν είναι ταυτόσημες. Όπως δεν είναι ταυτόσημες και οι λέξεις έκσταση και στάση, έκφραση και φράση, εκφόρτωση και φόρτωση, έκλαμψη και λάμψη, εκδορά και δορά και λοιπές ομόρριζες.

Ας ξεκαθαρίσουμε εδώ την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αυτών των δύο εννοιών. Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε ένα σκύλο να φέρνει το μπαλάκι πίσω. Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε μια αρκούδα να χορεύει όταν ακούει το χτύπημα του τυμπάνου. Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε έναν ελέφαντα να ισορροπεί πάνω σε μια μπάλα. Μπορούμε επίσης να εκπαιδεύσουμε τη ρομποτική γάτα της toshiba να κάνει τούμπες και πιρουέτες στον αέρα.

Μπορούμε πιο συγκεκριμένα να εκπαιδεύσουμε έναν Κινέζο να δουλεύει 23,98 ώρες το 24ωρο για να κατασκευάσει ανταλλακτικά ξυραφάκια ξύστρας που δε θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ . Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε έναν ολόκληρο λαό να ψηφίζει άχρηστους κλόουν μόνο και μόνο επειδή έχουν όμορφα χρώματα στο λογότυπο των κομμάτων τους.

Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε ένα μαθητή ώστε να γίνει το μελλοντικό μας πρόβατο. Και κυρίως μπορούμε να τον εκπαιδεύσουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε να ψωνιστεί, να νομίζει ότι επειδή έβγαλε μερικές δεκάδες χιλιάδες μόρια έγινε κάποιος. Έγινε σημαντικός, ανώτερος από τους άλλους. Δεν έγινε απλά άνθρωπος, όχι. Να τον κάνουμε να αισθάνεται θεός.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι η εκπαίδευση συνιστά αυτή ακριβώς την απόκτηση εξαρτημένων αντανακλαστικών από τον εκπαιδευόμενο, με βάση τη θέληση και τους απώτερους σκοπούς του εκπαιδευτή.

Αντίθετα, η παιδεία είναι κάτι το ευρύτερο. Είναι η πνευματική ανύψωση, η μόρφωση μαζί με τη δικαοσύνη, η άποψη μαζί με την κρίση. Είναι το απαύγασμα επίπονων προσπαθειών μύησης στο μυστικό της παραδοχής των λαθών. Γιατί η παιδεία ουσιαστικά είναι καρπός αυτής ακριβώς της προσπάθειας. Της προσπάθειας να μάθεις μέσα από τα λάθη σου. Να μάθεις να τα διορθώνεις, να προσαρμόζεσαι και να κρίνεις ανάλογα με την περίσταση.

Η παιδεία δεν είναι προγραμματισμένα αντανακλαστικά και μέθοδοι επίλυσης

δευτεροβάθμιων εξισώσεων. Δεν είναι αλγοριθμική αντιμετώπιση προβλημάτων, ούτε αποστήθιση τμημάτων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Είναι η διαμόρφωση του πνεύματος, του καλαίσθητου, του δίκαιου, του αληθινού. Είναι η σφυρηλάτηση της προσωπικότητας και το κλειδί για την τελική αποκρυστάλλωσή της.

Η παιδεία είναι φωτιά που κατακαίει τον παιδευόμενο. Τον παιδεύει, γιατί τον φέρνει αντιμέτωπο πολλές φορές με τα λάθη του, με τον εγωισμό του, με τον ίδιο του τον εαυτό. Η παιδεία είναι ελευθερία. Είναι κρίση και αγάπη για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και το κάλλος. Είναι πνεύμα και είναι πολιτισμός.

Αν τα βιβλία είναι εγχειρίδια εκπαίδευσης, η παιδεία είναι η νοερή φωτιά που τα καταβροχθίζει μετατρέποντας την τυποποιημένη, χάρτινη πληροφορία σε κάτι ανώτερο, επεξεργασμένο, αιθέριο. Μέσω της κρίσης την μετατρέπει σε γνώση.

Κι όμως το σχολείο, αυτό που σαν απώτερο σκοπό είχε την καλλιέργεια των πρώτων σπόρων Παιδείας στην ψυχή του μαθητή, απέτυχε. Πλέον το σχολείο δεν καλλιεργεί, αλλά απαλλοτριώνει, καλύπτει με τσιμέντο τα έμφυτα χαρίσματα και ταλέντα του μαθητή, πνίγει τη φωνή της αλήθειας και καταστρατηγεί τη δικαιοσύνη.

Το σχολείο γίνεται μια πεζή ζούγκλα πληροφοριών, όπου επιβιώνει εκείνος που εκπαιδεύεται καλύτερα και πατάει δυνατότερα επί πτωμάτων. Σε μια κοινωνία πληροφοριών θα πίστευε κανείς ότι το σχολείο, το σύστημα "παιδείας", θα έπρεπε να έχει απαλλαγεί από τα συμπλέγματα παροχής τυποποιημένων γνώσεων που το χαρακτήριζαν μερικές δεκαετίες πριν. Κι όμως παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο. Όαση μεταξύ λιμνών...

Και είναι να απορεί κανείς, γιατί πρέπει να εμπιστευτεί το σχολείο και όχι το internet. Γιατί οι τυποποιημένες πληροφορίες του σχολείου είναι πιο έγκυρες; Επειδή της υπογράφει το Μεγάλο Συμβούλιο των Φωτισμένων Δασκάλων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου μέσα στο άβατο ενός ιπτάμενου παλατιού πάνω από κάποιο απάτητο βουνό που το φυλάνε δράκοι που φτύνουν πύρινες μπάλες; Όμως κανείς δεν αναρωτιέται. Μόνο δέχεται παθητικά, βλακωδώς ήρεμα και δουλοπρεπώς υποτακτικά. Αυτά είναι τα αντανακλαστικά που καλλιεργεί το σχολείο. Αντανακλαστικά παράλυτου προβάτου που το σουβλίζουν ζωντανό.

Δεν πρέπει να είναι αυτός ο ρόλος του σχολείου. Το σχολείο, το σύστημα, πρέπει να παρέχει αγωγή. Να παρέχει παιδεία. Να βοηθάει στην καλλιέργεια του πνεύματος, στην εμφάνιση των χαρισμάτων των μαθητών, στην απόκτηση της αίσθησης του μέτρου, του δικαίου, του σωστού. Να οδηγεί στην αρχή του δρόμου της αρετής, της ηθικής και της αλήθειας.

Και αυτά ακούγονται όλα πολύ ωραία και φιλοσοφημένα, όμως είναι δυνατόν να εφαρμοστούν; Συμφέρει στο σύστημα να βγουν οι μαθητές σκεπτόμενοι πολίτες από τους 4 τοίχους του εκπαιδευτηρίου; Συμφέρει στο σύστημα να δρουν οι πολίτες με σκέψη κριτική; Συμφέρει να γίνουν άνθρωποι;

Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντήσουμε πρώτα. Και στην απάντησή τους ίσως μας βοηθήσει το γεγονός ότι αν και ακόμη και τα ραδίκια καταλαβαίνουν πια ότι μόνο παιδεία δε λέγεται αυτό που παρέχει το εκπαιδευτικό σύστημα, εν τούτοις το αρμόδιο Υπουργείο, αυτό που αναλαμβάνει το έργο δηλαδή, ονομάζεται με στόμφο και χάρη "Υπουργείο Παιδείας".

Δε θα μιλήσω για προπαγάνδα. Εξ'άλλου οι σκέψεις που παρουσιάστηκαν παραπάνω δεν έχουν σκοπό την εκπαίδευση, αλλά την παράθεση ερεθισμάτων για την αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου κάθε όντος που θέλει να λέγεται άνθρωπος (άνω θρώσκων). Tην αναζήτηση της Παιδείας.