Η φλεγόμενη προβάτος

"ἐγὼ ὁ κατασκευάσας φῶς καὶ ποιήσας σκότος, ὁ ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακά· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν πάντα ταῦτα."

 Ησαΐας, Κεφάλαιο 45, στίχος 7 

 [...] καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν [...]

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο "Χριστιανισμός και Θρησκεύματα - (Β τάξη Γενικού Λυκείου - Γενικής Παιδείας)"

Κεφάλαιο 11. Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο; 

(πηγή: http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/units/?course=DSGL-B126&id=1960)

α) Τι είναι κακό;
Όσον αφορά στη φύση και την προέλευση του κακού πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το κακό δεν υπάρχει ως δημιούργημα και ο Θεός δεν ευθύνεται γι' αυτό.  [...] Ο Θεός δε δημιουργεί το κακό, αλλά δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της επιλογής [...]

β) Προπατορικό αμάρτημα: αφετηρία του κακού

 

Bitch please.

Η ανάρτηση πραγματεύεται το ζήτημα της τυφλής υποταγής στην αυθεντία των θρησκευτικών γραφών, καθώς και το ζήτημα της θεοπνευστίας αυτών.

(Θεοπνευστία: Η εκ θεού, η θεία έμπνευσις)

Τα κείμενα της Βίβλου (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) αντλούν το κύρος και την αυθεντία τους κατευθείαν από τον θεό τον οποίο περιγράφουν, καθώς θεωρούνται από τους πιστούς θεόπνευστα. Για τον πιστό, αυτό γίνεται αποδεκτό χωρίς κανένα ερώτημα, αφού έχει πειστεί ότι η ερώτηση "είναι η Βίβλος θεόπνευστη;" είναι λογισμός εκ του πονηρού. Προκειμένου να μην σκανδαλίσει την ψυχή του με την μιαρή και απεχθή δραστηριότητα της σκέψης, αφήνει την ανάλυση (και αρκετές φορές ακόμη και την ανάγνωση) των ιερών του κειμένων σε ανθρώπους που θεωρεί φωτισμένους, επειδή το χρυσόψαρό τους ξέρει να κάνει ποδήλατο ή σπούδασαν θεολογία και άρα έγιναν ειδικοί σε αυτά.

 Θα δώσουμε στη συνέχεια μερικά χωρία από την Βίβλο με στόχο ακριβώς να σκανδαλίσουμε (ενεργοποιήσουμε) την κριτική ικανότητα του αναγνώστη. Στην ανάλυσή μας θα χρησιμοποιήσουμε μόνο τα κείμενα της Βίβλου που περιέχονται στον Κανόνα, δηλαδή τα "επίσημα" και "αξιόπιστα", και όχι εκείνα που η ΕΚΚΛΗ&ΣΙΑ κατηγοριοποιεί ως απόκρυφα ή ψευδεπίγραφα.

Αξίζει, φυσικά, να σημειωθεί ότι τα κείμενα της Καινής Διαθήκης, για παράδειγμα, που είναι σήμερα ευρέως διαδεδομένα, προέρχονται από συγκριτική μελέτη διαφόρων χειρογράφων που αποτελούν αντίγραφα αντιγράφων αντιγράφων. Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση άμεση απόρροια των πρωτότυπων κειμένων. Μάλιστα έχουν καταγραφεί, μέσω σύγκρισης χειρογράφων, αρκετές περιπτώσεις στις οποίες ο αντιγραφέας του αντιγράφου θεώρησε σωστό να προσθέσει την προσωπική του γνώμη κατά την αντιγραφή. Ο αναγνώστης που επιθυμεί να μάθει περισσότερα για την αξιοπιστία της αντιγραφής θα πρέπει να προβεί σε μια αναζήτηση, καθώς αυτό ξεφεύγει από τα πλαίσια του παρόντος κειμένου. Θα αναφέρω μόνο πως ο παλιότερος σωζόμενος κώδικας, και κάποτε ολόκληρη Βίβλος, είναι ο Σιναϊτικός Κώδιξ, που αντιγράφηκε κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα, δηλαδή τρεις αιώνες περίπου μετά τη δράση τού Ιησού.

Για τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, που μεταφράστηκαν από τα Εβραϊκά στην Κοινή Ελληνιστική την εποχή των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου, θα πρέπει κανείς να ερευνήσει βιβλιογραφία που πραγματεύεται το εβραϊκό κείμενο και όχι το ελληνικό που έχει αρκετά μεταφραστικά λάθη.

Η παρούσα ανάλυση θα βασιστεί σε αμοιβαίως αποκλειόμενα ενδεχόμενα.

Πρόταση 1:

Η Βίβλος που έχουμε σήμερα στα χέρια μας είναι θεόπνευστη και άρα αλάθητη.

Αν υπήρξαν τροποποιήσεις, προσθαφαιρέσεις και λάθη κατά την αντιγραφή/μετάφραση των κειμένων, τότε η Πρόταση 1 δεν ισχύει. Το οποίο σημαίνει ότι η τυφλή υπακοή σε αυτά τα κείμενα υποδεικνύει ηλιθιότητα φέρουσα περικεφαλαία.

Εμείς θα θεωρήσουμε πως δεν υπήρξε καμία τροποποίηση και προσθαφαίρεση και κανένα λάθος κατά την αντιγραφή/μετάφραση των κειμένων για να προχωρήσουμε στην ανάλυσή μας, θα θεωρήσουμε δηλαδή πως διαβάζουμε το πρωτότυπο κείμενο της Βίβλου.




Ένα μικρό δείγμα χωρίων από την Παλαιά Διαθήκη.

 ________________________________________________________________________________
24 ἀγαπᾷς γὰρ τὰ ὄντα πάντα καὶ οὐδὲν βδελύσσῃ, ὧν ἐποίησας· οὐδὲ γὰρ ἂν μισῶν τι κατεσκεύασας. (Σοφία Σολομώντος, Κεφάλαιο 11, στίχος 24)
 ________________________________________________________________________________


Δηλαδή ο θεός αγαπάει κάθε ον, δεν απεχθάνεται και δεν μισεί κανέναν.  

Συγκρίνετε με τα παρακάτω:

2 ᾿Ηγάπησα ὑμᾶς, λέγει Κύριος. καὶ εἴπατε· ἐν τίνι ἠγάπησας ἡμᾶς; οὐκ ἀδελφὸς ἦν ῾Ησαῦ τοῦ ᾿Ιακώβ; λέγει Κύριος, καὶ ἠγάπησα τόν ᾿Ιακώβ, 3 τὸν δὲ ῾Ησαῦ ἐμίσησα καὶ ἔταξα τὰ ὅρια αὐτοῦ εἰς ἀφανισμὸν καὶ τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ εἰς δώματα ἐρήμου; (Μαλαχίας, Κεφάλαιο 1, στίχοι 2 με 3)

7 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἀπαλείψω τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἐποίησα ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους καὶ ἀπό ἑρπετῶν ἕως πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι μετεμελήθην ὅτι ἐποίησα αὐτούς (Γένεσις, Κεφάλαιο 6, στίχος 7)

10 οὐχ εὑρεθήσεται ἐν σοὶ περικαθαίρων τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἢ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐν πυρί, μαντευόμενος μαντείαν, κληδονιζόμενος καὶ οἰωνιζόμενος, 11 φαρμακὸς ἐπαείδων ἐπαοιδήν, ἐγγαστρίμυθος καὶ τερατοσκόπος, ἐπερωτῶν τοὺς νεκρούς. 12 ἔστι γὰρ βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου πᾶς ποιῶν ταῦτα· ἕνεκεν γὰρ τῶν βδελυγμάτων τούτων Κύριος ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου. (Δευτερονόμιον, Κεφάλαιο 18, στίχοι 10 έως και 12)

6 οὐδὲ διαμενοῦσι παράνομοι κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν σου. ἐμίσησας πάντας τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν· 7 ἀπολεῖς πάντας τοὺς λαλοῦντας τὸ ψεῦδος. ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται Κύριος (Ψαλμοί, Κεφάλαιο 5, στίχοι 6 και 7)

6 εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου· ἐλυτρώσω με, Κύριε ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας. 7 ἐμίσησας τοὺς διαφυλάσσοντας ματαιότητας διακενῆς· ἐγὼ δὲ ἐπὶ τῷ Κυρίῳ ἤλπισα. (Ψαλμοί, Κεφάλαιο 30, στίχοι 6 και 7)


Ήταν ένα ελάχιστο δείγμα το οποίο περιορίστηκε ρητά σε στίχους που δείχνουν ολοπρόφανη σύγκρουση κατά λέξη, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν τις εντολές του θεού προς εξολόθρευση κατοίκων και ισοπέδωση πόλεων τις οποίες εύκολα θα βρει ο αναγνώστης στο διαδίκτυο. Σε παλιότερες αναρτήσεις έχουν γίνει και οι αντίστοιχες αναφορές στον θεϊκό νόμο περί λιθοβολισμού ανυπάκουων παιδιών και φυσικά στη σφαγή των πρωτότοκων γιών και ζώων (Έξοδος Κεφ.12, στίχος 29 !) της Αιγύπτου.





Αναφέρουμε παρακάτω μια πολύ γνωστή φράση από την Καινή Διαθήκη

 ________________________________________________________________________________
  8 ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν. (Επιστολή Ιωάννου Α', στίχος 8)
__________________________________________________________________

Ο Θεός είναι αγάπη. 

"Τα κακά τα προκαλούν μόνο οι άνθρωποι", όπως μας δίδαξε και το σχολικό βιβλίο στην αρχή της ανάρτησης.

Συγκρίνετε με τα παρακάτω:

37 Τίς οὕτως εἶπε, καὶ ἐγενήθη; Κύριος οὐκ ἐνετείλατο. 38 ἐκ στόματος ῾Υψίστου οὐκ ἐξελεύσεται τὰ κακὰ καὶ τὸ ἀγαθόν; (Θρήνοι Ιερεμίου, Κεφάλαιο 3, στίχοι 37 και 38)

7 ἐγὼ ὁ κατασκευάσας φῶς καὶ ποιήσας σκότος, ὁ ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακά· ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν πάντα ταῦτα. (Ησαΐας, Κεφάλαιο 45, στίχος 7)

14 καὶ ἱλάσθη Κύριος περὶ τῆς κακίας, ἧς εἶπε ποιῆσαι τὸν λαὸν αὐτοῦ. (Έξοδος, Κεφάλαιο 32, στίχος 14)

14 οὐ γὰρ μὴ προσκυνήσητε θεοῖς ἑτέροις· ὁ γὰρ Κύριος ὁ Θεὸς ζηλωτὸν ὄνομα, Θεὸς ζηλωτής ἐστι. ('Εξοδος, Κεφάλαιο 34, στίχος 14)

2 Θεὸς ζηλωτὴς καὶ ἐκδικῶν Κύριος, ἐκδικῶν Κύριος μετὰ θυμοῦ, ἐκδικῶν Κύριος τοὺς ὑπεναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τούς ἐχθροὺς αὐτοῦ (Ναούμ, Κεφάλαιο 1, στίχος 2)

29 πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἡγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας; 30 οἴδαμεν γὰρ τὸν εἰπόντα· ἐμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω, λέγει Κύριος· καὶ πάλιν· Κύριος κρινεῖ τὸν λαὸν αὐτοῦ. 31 φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος. (Προς Εβραίους Παύλου, Κεφάλαιο 10, στίχοι 29 έως και 31)

36 ὁ πιστεύων εἰς τὸν υἱὸν ἔχει ζωὴν αἰώνιον· ὁ δὲ ἀπειθῶν τῷ υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωήν, ἀλλ' ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει ἐπ' αὐτόν. (Κατά Ιωάννην, Κεφάλαιο 3, στίχος 36)

2 τάδε εἶπε Κύριος Σαβαώθ· νῦν ἐκδικήσω ἃ ἐποίησεν ᾿Αμαλὴκ τῷ ᾿Ισραήλ, ὡς ἀπήντησεν αὐτῷ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐξ Αἰγύπτου· 3 καὶ νῦν πορεύου καὶ πατάξεις τὸν ᾿Αμαλὴκ καὶ ῾Ιερὶμ καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ καὶ οὐ περιποιήσῃ ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐξολοθρεύσεις αὐτὸν καὶ ἀναθεματιεῖς αὐτὸν καὶ πάντα τὰ αὐτοῦ καὶ οὐ φείσῃ ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ ἀποκτενεῖς ἀπὸ ἀνδρὸς καὶ ἕως γυναικὸς καὶ ἀπὸ νηπίου ἕως θηλάζοντος καὶ ἀπὸ μόσχου ἕως προβάτου καὶ ἀπὸ καμήλου ἕως ὄνου.  (Βασιλειών Α, Κεφάλαιο 15, στίχος 3)

11 ἐν δὲ τῷ φεύγειν αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ ἐπὶ τῆς καταβάσεως ᾿Ωρωνὶν καὶ Κύριος ἐπέρριψεν αὐτοῖς λίθους χαλάζης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἕως ᾿Αζηκά, καὶ ἐγένοντο πλείους οἱ ἀποθανόντες διὰ τοὺς λίθους τῆς χαλάζης ἢ οὓς ἀπέκτειναν οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ μαχαίρᾳ ἐν τῷ πολέμῳ.(Ιησούς Ναυή, Κεφάλαιο 10, στίχος 11)

2 διότι θυμὸς Κυρίου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ὀργὴ ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν τοῦ ἀπολέσαι αὐτοὺς καὶ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς σφαγήν. 3 οἱ δὲ τραυματίαι αὐτῶν ριφήσονται καὶ οἱ νεκροί, καὶ ἀναβήσεται αὐτῶν ἡ ὀσμή, καὶ βραχήσεται τὰ ὄρη ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν. (Ησαΐας, Κεφάλαιο 34, στίχος 2)

35 καὶ πῦρ ἐξῆλθε παρὰ Κυρίου καὶ κατέφαγε τοὺς πεντήκοντα καὶ διακοσίους ἄνδρας τοὺς προσφέροντας τὸ θυμίαμα. (Αριθμοί, Κεφάλαιο 16, στίχος 35)

22 καὶ ἰάθησαν τὰ ὕδατα ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης κατὰ τὸ ρῆμα ῾Ελισαιέ, ὃ ἐλάλησε. 23 καὶ ἀνέβη ἐκεῖθεν εἰς Βαιθήλ· καὶ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ παιδάρια μικρὰ ἐξῆλθον ἐκ τῆς πόλεως καὶ κατέπαιζον αὐτοῦ καὶ εἶπον αὐτῷ· ἀνάβαινε, φαλακρέ, ἀνάβαινε. 24 καὶ ἐξένευσεν ὀπίσω αὐτῶν καὶ εἶδεν αὐτά, καὶ κατηράσατο αὐτοῖς ἐν ὀνόματι Κυρίου· καὶ ἰδοὺ ἐξῆλθον δύο ἄρκοι ἐκ τοῦ δρυμοῦ καὶ ἀνέρρηξαν ἀπ᾿ αὐτῶν τεσσαράκοντα καὶ δύο παῖδας. 25 καὶ ἐπορεύθη ἐκεῖθεν εἰς τὸ ὄρος τὸ Καρμήλιον κἀκεῖθεν ἐπέστρεψεν εἰς Σαμάρειαν.(Βασιλειών Δ, Κεφάλαιο 2, στίχος 22+ )

21 εἶπε δὲ Κύριος πρὸς Μωυσῆν· πορευομένου σου καὶ ἀποστρέφοντος εἰς Αἴγυπτον, ὅρα πάντα τὰ τέρατα, ἃ δέδωκα ἐν ταῖς χερσί σου, ποιήσεις αὐτὰ ἐναντίον Φαραώ· ἐγὼ δὲ σκληρυνῶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ, καὶ οὐ μὴ ἐξαποστείλῃ τὸν λαόν. 22 σὺ δὲ ἐρεῖς τῷ Φαραώ· τάδε λέγει Κύριος· υἱὸς πρωτότοκός μου ᾿Ισραήλ· 23 εἶπα δέ σοι· ἐξαπόστειλον τὸν λαόν μου, ἵνα μοι λατρεύσῃ· εἰ μὲν οὖν μὴ βούλει ἐξαποστεῖλαι αὐτούς, ὅρα οὖν, ἐγὼ ἀποκτενῶ τὸν υἱόν σου τὸν πρωτότοκον. 24 ἐγένετο δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἐν τῷ καταλύματι συνήντησεν αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου καὶ ἐζήτει αὐτὸν ἀποκτεῖναι. 25 καὶ λαβοῦσα Σεπφώρα ψῆφον περιέτεμε τὴν ἀκροβυστίαν τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ προσέπεσε πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ εἶπεν· ἔστη τὸ αἷμα τῆς περιτομῆς τοῦ παιδίου μου. 26 καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ, διότι εἶπεν· ἔστη τὸ αἷμα τῆς περιτομῆς τοῦ παιδίου μου (Έξοδος, Κεφάλαιο 4, στίχος 21+)

῾Η ἄκαρπη συκιὰ

18 Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε· 19 καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ. 20 καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐθαύμασαν λέγοντες· πῶς παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκῆ; 21 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἄρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται· 22καὶ πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε. (Κατά Ματθαίον, Κεφάλαιο 21, στίχος 18 έως και 22)

34 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. 35 ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· 36 καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ.

῾Ο ἄξιος μαθητὴς

37 ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· (Κατά Ματθαίον, Κεφάλαιο 10, στίχος 34+)

Και υπάρχουν πολλά άλλα τέτοιου είδους παραδείγματα φόνων ανθρώπων, από τον θεό αυτοπροσώπως ή από τους Ισραηλίτες μετά από εντολή του, διάσπαρτα στα ιερά βιβλία με γνωστότερα ίσως τον Κατακλυσμό και τη σφαγή των πρωτότοκων στην Αίγυπτο.

Πέραν τούτων, σε όλη την έκταση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, ο Θεός δεν χάνει ευκαιρία να μισήσει είδωλα και να απαιτήσει την λατρεία του ως μοναδικού και αληθινού θεού. Όπως για παράδειγμα εδώ:

 ____________________________________________________________________________________  
6 Οὕτως λέγει ὁ Θεὸς ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραὴλ ὁ ρυσάμενος αὐτὸν Θεὸς σαβαώθ· ἐγὼ πρῶτος καὶ ἐγὼ μετὰ ταῦτα· πλὴν ἐμοῦ οὐκ ἔστι Θεός.  (Ησαΐας, Κεφάλαιο 44, στίχος 6)



20 ὁ θυσιάζων θεοῖς θανάτῳ ἐξολοθρευθήσεται, πλὴν Κυρίῳ μόνῳ.(Έξοδος, Κεφάλαιο 22, στίχος 20)
 ____________________________________________________________________________________

Συγκρίνετε τώρα με το παρακάτω, μόλις λίγους στίχους παραπέρα.

28 θεοὺς οὐ κακολογήσεις καὶ ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου οὐ κακῶς ἐρεῖς. (Έξοδος, Κεφάλαιο 22, στίχος 28)

και

5 καὶ γὰρ εἴπερ εἰσὶ λεγόμενοι θεοὶ εἴτε ἐν οὐρανῷ εἴτε ἐπὶ τῆς γῆς, ὥσπερ εἰσὶ θεοὶ πολλοὶ καὶ κύριοι πολλοί, 6 ἀλλ᾿ ἡμῖν εἷς Θεὸς ὁ πατήρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς εἰς αὐτόν, καὶ εἷς Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστός, δι᾿ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς δι᾿ αὐτοῦ. (Προς Κορινθίους Α Παύλου, Κεφάλαιο 8, στίχος 5 και 6)

Ο ΘΕΟΣ ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν, ἐν μέσῳ δὲ θεοὺς διακρινεῖ. 2 ἕως πότε κρίνετε ἀδικίαν καὶ πρόσωπα ἁμαρτωλῶν λαμβάνετε; (διάψαλμα). 3 κρίνατε ὀρφανῷ καὶ πτωχῷ, ταπεινὸν καὶ πένητα δικαιώσατε· 4 ἐξέλεσθε πένητα καὶ πτωχόν, ἐκ χειρὸς ἁμαρτωλοῦ ρύσασθε αὐτόν. 5 οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται· σαλευθήσονται πάντα τὰ θεμέλια τῆς γῆς. 6 ἐγὼ εἶπα· θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ῾Υψίστου πάντες· 7 ὑμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε. 8 ἀνάστα, ὁ Θεός, κρίνων τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι. (Ψαλμοί, Κεφάλαιο 81, στίχος 1+)


 
Τελικά πόσοι θεοί είναι;





Ίσως τώρα να αναρωτιέστε "μα θεός ή δαίμονας είναι αυτός ο παιδοκτόνος αιμοσταγής τύραννος που δεν ξέρει τι του γίνεται;"

Και τώρα που σκανδαλιστήκατε όσο δεν πάει,

συγκρίνετε αυτά:

ΚΑΙ ἔστη διάβολος ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ ἐπέσεισε τὸν Δαυὶδ τοῦ ἀριθμῆσαι τὸν ᾿Ισραήλ. 2 καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς Δαυὶδ πρὸς ᾿Ιωὰβ καὶ πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς δυνάμεως· πορεύθητε, ἀριθμήσατε τὸν ᾿Ισραὴλ ἀπὸ Βηρσαβεὲ καὶ ἕως Δὰν καὶ ἐνέγκατε πρός με, καὶ γνώσομαι τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν. (Παραλειπομένων Α, Κεφάλαιο 21, στίχος 1 και 2)


ΚΑΙ προσέθετο ὀργὴν Κύριος ἐκκαῆναι ἐν ᾿Ισραήλ, καὶ ἐπέσεισε τὸν Δαυὶδ ἐν αὐτοῖς λέγων· βάδιζε, ἀρίθμησον τὸν ᾿Ισραὴλ καὶ τὸν ᾿Ιούδαν. 2 καὶ εἶπεν ὀ βασιλεὺς πρὸς ᾿Ιωὰβ ἄρχοντα τῆς ἰσχύος τὸν μετ αὐτοῦ· δίελθε δὴ πάσας φυλὰς ᾿Ισραὴλ καὶ ᾿Ιούδα, ἀπὸ Δὰν καὶ ἕως Βηρσαβεὲ καὶ ἐπίσκεψαι τὸν λαόν, καὶ γνώσομαι τὸν ἀριθμὸν τοῦ λαοῦ. (Βασιλιειών Β, Κεφάλαιο 24, στιχος 1 και 2)

Αναφέρονται ακριβώς στο ίδιο γεγονός.

Απαντήστε τώρα στο προηγούμενο ερώτημα.

Slaughtering mankind and incinerating their home cities since the Fall

  

Άντε θα την πάρουμε την Πόλη; 
Έχει σκουριάσει.

Ωόν και ο In και ο ερχόμενος

Ακούγεται φιλάνθρωπος.

"Να μην διαβάζετε στα μικρά παιδιά σας παραμύθια, που είναι ψέματα. Να τους διαβάζετε την Παλαιά Διαθήκη. Να μαθαίνουν από μικρά."

Ήταν μια φράση που έτυχε να ακούσω, όταν έπεσα μετά από auto-search στη ραδιοφωνική εκπομπή της ΕΚΚΛΗ&ΣΙΑ. "Τσακ Ποτ", σκέφτηκα και συνέχισα να ακούω τον άξιο συνεχιστή του Joseph Goebbels, ο οποίος έπλενε τον μινιμαλιστικό εγκέφαλο των ακροατών του με τον πύρινο, παιδαγωγικό λόγο του. Λίγα λεπτά μετά, ακόμη κι εγώ δεν άντεχα τις διαδοχικές αυξομειώσεις στην ένταση της φωνής του, κάθε στιγμή που σχεδόν όλα τα καταγεγραμμένα logical fallacies υλοποιούνταν με τη μορφή ηχητικών σημάτων στην έξοδο του μεγαφώνου."Ωχ, βούλωσέ το πια, Φίρερ" φώναξα και κοπάνησα το "Next Channel".

Όντας, βέβαια, αρρωστημένα ευφάνταστος, αποφάσισα να ενορχηστρώσω μια προσομοίωση της ανωτέρω παιδαγωγικής πρότασης.

Πατέρας: - Κι ύστερα ο Θεούλης είπε στον Μωυσή: "Τα μεσάνυχτα θα διασχίσω την Αίγυπτο. Κάθε πρωτότοκος γιος στην Αίγυπτο θα πεθάνει, από τον πρωτότοκο γιο του Φαραώ, μέχρι τον πρωτότοκο γιο μιας τυχαίας σκλάβας, όπως και όλα τα πρωτότοκα ζώα. Θα υπάρχει δυνατός θρήνος στην Αίγυπτο. Ο χειρότερος που υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ". Αυτάαααα. Κοιμήσου τώρα.

Κοριτσάκι: - Δεν μπορώ, φοβάμαι.

- Τι φοβάσαι;

- Τον θεούλη. Μπορεί να με σκοτώσει.

- Γιατί τον φοβάσαι; Δεν έκανες τίποτα, (ούτε είσαι πρωτότοκος γιος).

- Ούτε και τα παιδάκια στην Αίγυπτο έκαναν.

- Έκανε ο Φαραώ. Δεν άφηνε τους Εβραίους ελεύθερους.

- Και τι σχέση έχει αυτό με τα παιδάκια;

- Αυτά είναι του Θεού πράγματα, δεν πρέπει να τα ρωτάς. Θα σου φέρω κάποιον να σε βοηθήσει, καρδούλα μου. Όλα θα πάνε καλά, Έμιλι Ρόουζ.

Κατά τα άλλα, βέβαια, φαίνεται εποικοδομητική η ιδέα να διδάσκεται το παιδί από μικρό τις σφαγές, τις αιμομιξίες και τις θείες τιμωρίες από το αδιαμφισβήτητα ορθό πρίσμα τής Παλαιάς Διαθήκης. Να μαθαίνει, όπως είπε και ο εκφωνητής ιερέας, από μικρό.

Επειδή έχω έξυπνους αναγνώστες (appeal to flattery), θα προχωρήσω την ανάρτηση χωρίς πολλά εισαγωγικά. Αν όμως περιμένετε εγώ να σας πω από που προήλθε ο τίτλος, τότε πηγαίνετε καλύτερα να διαβάσετε Espresso.


Ο άνθρωπος συνήθιζε και συνηθίζει να εκφράζει συναισθήματα. Αφορμόμενος από αυτό θα κάνω μια σύντομη και διόλου επιστημονικη μελέτη της διαχρονικής εξέλιξης των θρησκειών.



Την εποχή που δεν υπήρχε internet, ρεύμα και ΣΚΑΙ, οι άνθρωποι μαστίζονταν από αμάθεια. Παρατηρώντας τις ζωές τους, κατάφεραν μετά από υπερπροσπάθεια να σημειώσουν δυο κοινά, πανανθρώπινα σημεία: τη γέννηση και τον θάνατο. Γνώριζαν, σαφώς, ότι ένα απλοειδές ωάριο μετά από γονιμοποίηση μετατρέπεται σε διπλοειδές ζυγωτό σαράντα έξι χρωμοσωμάτων, το οποίο ακολουθώντας μια σειρά μιτωτικών διαιρέσεων θα σχηματίσει σιγά-σιγά το έμβρυο, όμως ο θάνατος ήταν μια έννοια που τους γοήτευε, τους τρόμαζε και τους προβλημάτιζε.

Ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από ενστικτώδη περιέργεια. Ο τρόμος μαζί με την περιέργεια δημιούργησαν την πρώτη (με βάση τις περιορισμένες γνώσεις μου) θρησκεία: τον ανιμισμό, δηλαδή τη λατρεία των ψυχών.

Έτσι οι πρωτόγονοι άνθρωποι έλυσαν το ασήμαντο πρόβλημα του θανάτου και μπόρεσαν επιτέλους να ασχοληθούν με βασικότερα ζητήματα, όπως για παράδειγμα τη γενοκτονία των Μαμούθ στην ευρύτερη περιοχή τού σύγχρονου Καναδά.

Για να μην αναλώνω ψηφιακό μελάνι σε ανούσιες περιόδους που θα έχουν την τύχη της EULA, θα δώσω ένα απλό σχήμα της διαχρονικής εξέλιξης των θρησκειών, πάντα κατά τη γνώμη μου. Αν παρ' όλα αυτά αδυνατείτε να το καταλάβετε, ζητήστε βοήθεια από έναν συνεργαζόμενο με το blog θηλυκό μπαμπουίνο στο ζωολογικό κήπο της γειτονιάς σας.

Ανιμισμός (Η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος έχει ψυχή που συνεχίζει την πορεία της μετά τον θάνατο) -> Προγονολατρία (Η πεποίθηση ότι οι ψυχές των προγόνων συνεχίζουν να επηρεάζουν τις ζωές των ζωντανών και, ναι, γράφεται με γιώτα) -> Τοτεμισμός (Η πεποίθηση ότι μια ομάδα ανθρώπων έχει μια μυστικιστική σχέση με κάποιο πνευματικό ον που μπορεί να παίρνει τη μορφή κάποιου ζώου ή φυτού ώστε να επηρεάζει τις ζωές τους) -> Ζωομορφισμός (Η πεποίθηση ότι ένα ζώο είναι ιερό ως έκφανση κάποιου θεού και γι' αυτό λατρεύεται ως θεός) -> Ανθρωπομορφισμός (Η πεποίθηση ότι οι θεοί έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά).

Αξίζει να προσθέσω ότι οι πρώτες ελληνικές θεότητες ήταν ζωομορφικές (για παράδειγμα η μέλαινα Δήμητρα που είχε κεφάλι αλόγου) και αντικαταστάθηκαν αργότερα από τις αντίστοιχες και μέχρι σήμερα γνωστές ανθρωπομορφικές τους εκφάνσεις, που ήταν περισσότερο in.

Η θρησκεία, λοιπόν, λειτούργησε σαν άλλο αυγό του Κολόμβου, προκειμένου να απαλύνει τον συναισθηματικό πόνο του αποχωρισμού από ένα πεθαμένο, αγαπημένο πρόσωπο και να δώσει μια απάντηση σε δύσκολα ερωτήματα που βασάνιζαν τα απαίδευτα μυαλά, όπως η πανάρχαια φράση "η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;". Χιλιάδες χρόνια μετά, ήρθε από κάποιον βαθύτατα θρησκευόμενο η σαφέστατα τεκμηριωμένη απάντηση "Ο θεός/δημιουργός έκανε την κότα και η κότα το αυγό". Το παράδοξο της απάντησης διαιωνίζεται, βέβαια, στην ορφική κοσμογονία, όπου ο θεός/δημιουργός είναι το Κοσμικό Ωόν. Εεεντάξει.

Τον ίδιο ρόλο επιτελεί σήμερα η Επιστήμη με το "Ε" της γενικότητας. Τόσο η θρησκεία, όσο και η επιστήμη βασίζονται σε αξιώματα/δόγματα, και πατώντας σε αυτά προσπαθούν να δώσουν μια εξήγηση στα αναπάντητα ερωτήματα του ανθρώπου. Η μόνη διαφορά, βέβαια, είναι ότι η επιστήμη στηρίζεται στην αυτοαμφισβήτηση, ενώ η θρησκεία στην αυθαίρετη επιλογή.

Θα αναλύσω σύντομα τον όρο "αυθαίρετη επιλογή". Σύμφωνα με τη λογική, αφού δεν υπάρχουν αποδείξεις για την ύπαρξη και την ανυπαρξία ενός πνευματικού κόσμου, τότε η συνετή και λογική στάση απέναντι στο ερώτημα "υπάρχει θεός/πνευματικός κόσμος;" είναι η πλήρης άγνοια.

Αντίθετα, ο οπαδός της ύπαρξης (ή της ανυπαρξίας) θεού/πνευματικού κόσμου, ενάντια σε κάθε λογική προσέγγιση, επιλέγει να απαντήσει καταφατικά (ή αρνητικά), αναίτια και αυθαίρετα.

Με βάση την ανωτέρω πιθανή εξέλιξη των θρησκειών καταλαβαίνω ότι το βαθύτερο αίτιο αυτής της αυθαίρετης επιλογής είναι η απορία για τον θάνατο ή η ελπίδα για μια μεταθανάτια ζωή. Θεωρώ, επομένως, αναμενόμενη την ανάγκη του πιστού να πιστεύει και να λατρεύει τον θεό του ελεύθερα. Όταν όμως αυτή η αυθαίρετη επιλογή μετουσιώνεται σε μοναδική και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια η οποία πρέπει οπωσδήποτε να μεταλαμπαδευθεί, τότε είναι η στιγμή που πρέπει να τεθούν όρια στη θρησκευτική ελευθερία.

Κι έτσι καταλήγουμε στο εφαλτήριο της ανάρτησης. Σκιάζομαι όταν συλλογίζομαι την πιθανότητα να έπεισε εκείνος ο ιερέας κάποιον ακροατή με τον προπαγανδιστικό του λόγο. Σκιάζομαι, γιατί αυτό που έσπειρε εκείνος ο ομιλητής στη συνείδηση των γονιών ήταν ότι όχι απλά είναι θεμιτή και θεάρεστη η θρησκευτική προπαγάνδα στα νήπια, αλλά είναι παιδαγωγικώς απαραίτητη.

Πριν αποφασίσω να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο, φρόντισα να συζητήσω με γονείς, συνομήλικους και παιδιά σχετικά με τα όσα πραγματεύομαι εδώ. Είπα, λοιπόν, σε κάποιους θρησκευόμενους γονείς ότι είναι δικαίωμά τους να επιλέγουν αυθαίρετα το αν θα πιστέψουν ή όχι σε κάποιον θεό. Όμως αυτή η επιλογή δεν κάνει απαραίτητα την πεποίθησή τους αληθή. Επομένως δεν έχουν το δικαίωμα να επηρεάζουν και να προπαγανδίζουν το νήπιο σε κάτι το οποίο είναι πιθανόν να είναι ψευδές με γνώμωνα μια προσωπική τους επιλογή/πεποίθηση.

Η απάντηση που πήρα άλλες φορές ήταν καλυμμένη με τον μανδύα τού φόβου κι άλλες φορές με αυτόν της παράδοσης. Υπήρξαν πραγματικά γονείς που υποστήριζαν ότι πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά τους "χριστιανικά", επειδή έτσι έκαναν και οι δικοί τους γονείς, επειδή έτσι γινόταν πάντα κι επειδή αυτό κάνουν όλοι. Όσο παράλογο κι αν σας ακούγεται, είναι σαν να λέμε ότι οι γονείς αυτοί θεωρούσαν θεμιτό τον πρσηλυτισμό επειδή είναι in.

Δεν θα αναλύσω αυτόν τον παραλογισμό, αλλά θα προσπαθήσω να προσεγγίσω αυτόν τον φόβο των γονιών για το παιδι τους. Αυτός ο φόβος, μετά από δειγματοληπτική έρευνα, είναι τόσο φυσικός όσο και υπερφυσικός. Δεν θα αναφερθώ εκτενώς στον υπερφυσικό φόβο, καθώς είναι παράλογος. Αυτό που απάντησα σε μια τέτοια περίσταση ήταν μια ανακατασκευή προηγούμενων φράσεών μου που κατέληξε κάπως έτσι: "Η αυθαίρετη πεποίθησή σου δεν είναι απαραίτητα αληθής, επομένως καταντά παρανοϊκό να φοβάσαι για κάτι το οποίο μπορεί, δυνητικά, να είναι ψευδές".

Θα αναφερθώ όμως εκτενέστερα στον φυσικό φόβο. Φόβος ο οποίος αποτυπώνεται ξεκάθαρα στη φράση: "Ε, να μην γινει το παιδί μου χριστιανός. Να γίνει άκαρδος, παρτάκιας, βιαστής, φονιάς, εγκληματίας και σατανιστής". Παρατηρείτε ξεκάθαρα πως ο γονιός ταυτίζει τον χριστιανισμό με την ηθική και τον ανθρωπισμό, διαπράττοντας σωρεία λογικών λαθών.

Εγώ σε αυτή τη μπερδεμένη φράση απάντησα: "Είναι ορθό να ανατραφεί το παιδί με ανθρωπιστικές αρχές, χωρίς όμως να επηρεάζεται από τους γονείς του θετικά ή αρνητικά στην επιλογή θρησκείας, καθώς η θρησκευτική προπαγάνδα μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτα τραύματα στον παιδικό ψυχισμό. Είναι ορθό ο γονιός να παραδέχεται την άγνοιά του, όταν το παιδί τον ρωτά, για παράδειγμα, για τη δημιουργία του κόσμου ή του ανθρώπου".

Και η απάντηση που πήρα ήταν: "Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Η κόλαση είναι γεμάτη καλούς ανθρώπους. Στον παράδεισο πάνε οι πιστοί. Τους χλιαρούς θα τους ξεράσει ο Θεός".

Παρ' όλο τον παράλογο σκοταδισμό που συμπύκνωνε η παραπάνω φράση, εγώ έκανα ένα άλμα και αποφάσισα να κάνω μια παρουσίαση του Θεού με τη μορφή ασυμβίβαστων ενδεχομένων.

Χωρίς να ορίσω την έννοια "θεός", προχωρώ σε μια ψευτοεπιστημονική, λογική ανάλυση:

Υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει θεός. Αν δεν υπάρχει τότε, είτε τον λατρεύουμε είτε όχι, θα σαπίσουμε και θα γίνουμε λίπασμα για ραδίκια.

Αν υπάρχει, τότε έχουμε τα παρακάτω ενδεχόμενα.

Υπάρχει και ασχολείται με τους ανθρώπους ή υπάρχει και δεν ασχολείται με τους ανθρώπους. Αν υπάρχει και δεν ασχολείται με τους ανθρώπους, τότε, είτε τον λατρεύουμε είτε όχι, θα σαπίσουμε και θα γίνουμε λίπασμα για ραδίκια.

Αν υπάρχει και ασχολείται με τους ανθρώπους, τότε έχουμε τα παρακάτω ενδεχόμενα.

Υπάρχει, ασχολείται και θέλει το καλό των ανθρώπων (όσο γενικό κι αν ακούγεται) ή υπάρχει, ασχολείται και δεν θέλει το καλό των ανθρώπων. Το δεύτερο σημαίνει ότι θέλει το κακό των ανθρώπων (οπότε σε αυτή τη περίπτωση είναι τύραννος και εχθρός των ανθρώπων) ή ότι απλά είναι ουδέτερος (οπότε είτε τον λατρεύουμε είτε όχι, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι).

Αν όμως υπάρχει, ασχολείται με τους ανθρώπους και θέλει το καλό τους, τότε δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο θα θεωρούσε "κακό" έναν πραγματικό secular humanist (αν δεν ξέρετε τα εγγλέζικα, ψάξτε τα) που δρα επίσης ανιδιοτελώς για το καλό των ανθρώπων.

Προσωπικά, εκτιμώ περισσότερο έναν άθεο (και όχι αγνωστικό) ανθρωπιστή, ο οποίος, αν και πιστεύει πως θα γίνει λίπασμα για τα ραδίκια, συνεχίζει να δρα προς ώφελος των ανθρώπων, από έναν θρησκευόμενο ανθρωπιστή, ο οποίος, σύμφωνα με την πίστη του, στο τέλος θα λάβει και μια θέση στον Παράδεισο ως ανταμοιβή.


Φυσικά δεν περίμενα πως τα λόγια μου θα μπορούσαν να πείσουν τον τρομοκρατημένο γονιό. Κλείνοντας τη συζήτηση, παρατήρησα απλά πως θεωρώ το καλύτερο για ένα παιδί να παιδαγωγείται με τις φιλάνθρωπες αρχές τού σχισματικού Ανθρωπισμού, χωρίς να φοβάται ο θρησκευόμενος γονιός για τη πιθανή τιμωρία αυτού ή του παιδού του από έναν επίσης φιλάνθρωπο θεό.

Και αυτό που πήρα ως απάντηση ήταν: "Όλες αυτές οι ανθρωπιστικές οργανώσεις είναι νεοεποχίτικο κόλπο του ερχόμενου αντιχρίστου για να στρέψει τον κόσμο στην αθεΐα. Πρόσεχε μη χάσεις την ψυχή σου και καταλήξεις να τιμωρείσαι στην κόλαση."

Καθ' όλη τη διάρκεια της τελευταίας του απάντησης, φυσικά, σφράγισα το μυαλό μου και ανακάλεσα από μνήμης ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της καραβίδας.


Θα υπάρξει και συνέχεια.

 Πώς τιμωρεί ο Θεός έναν μαζοχιστή;

Γκάντι, Μητέρα Τερέζα και Φίρερ, τα λέμε στην κόλαση.